Nieuws

« Terug

"Ik ga graag de diepte in."

DSC_1275-Caroline-2small_nieuwsitem.jpg06 mrt

Euthanasie is geen lichtvoetig onderwerp, maar wel dagelijkse kost voor Pallas-onderzoeker Caroline van den Ende. Ze vroeg met succes bij de NVVE subsidie aan om meer inzicht te krijgen in de redenen van artsen om een euthanasieverzoek niet zelf in behandeling te nemen, waardoor patiënten met hun verzoek terechtkomen bij de Levenseindekliniek.

Hoe is de onderzoeksvraag voor dit onderzoek ontstaan?

Sinds 2017 voeren we een onderzoek uit in opdracht van de Levenseindekliniek onder patiënten met een afgewezen euthanasieverzoek. Hierbij brengen we onder andere in kaart of de doodswens van deze mensen gedurende een jaar na de afwijzing verandert. Tijdens dit onderzoek zijn weer nieuwe onderzoeksvragen ontstaan. De Levenseindekliniek is er vooral voor mensen met een complex euthanasieverzoek, waarbij nog sprake is van een ruime levensverwachting. De indruk bestaat echter dat artsen steeds vaker patiënten direct verwijzen naar de Levenseindekliniek (ook als er sprake is van een niet-complex verzoek), in plaats van een verzoek zelf in behandeling te nemen of een collega te raadplegen. De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) heeft subsidie toegekend om te onderzoeken of dit beeld klopt en wat hiervoor de redenen zijn. We hopen hierdoor inzichtelijk te maken hoe artsen beter ondersteund kunnen worden bij een euthanasieverzoek.

Hoe ziet het onderzoek er precies uit?

In een eerste, oriënterende ronde spreken we met een kleine groep artsen van patiënten die een euthanasieverzoek hebben ingediend bij de Levenseindekliniek. Met de gesprekken hopen we meer inzicht te krijgen in redenen die artsen kunnen hebben om een euthanasieverzoek niet zelf in behandeling te nemen. Deze input gebruiken we om een vragenlijst op te stellen die we afnemen bij een grotere groep artsen. Vervolgens zullen we een aantal artsen die de vragenlijst hebben ingevuld interviewen. Dit geeft ons de gelegenheid om verdiepende vragen te stellen over hun redenen, en te achterhalen waar zij precies behoefte aan zouden hebben bij een euthanasieverzoek.

Dit nieuwe project is onderdeel van je promotieonderzoek. Kan je daar kort meer over vertellen?

De rode draad in mijn promotieonderzoek is de Levenseindekliniek. Het zal bestaan uit verschillende deelonderzoeken, waaronder het eerdergenoemde onderzoek over afgewezen euthanasieverzoeken dat we al uitvoeren voor de Levenseindekliniek. Waar dit huidige onderzoek zich richt op de ervaringen van patiënten die een verzoek hebben ingediend bij de Levenseindekliniek, gaat het onderzoek gesubsidieerd door de NVVE over de ervaringen van betrokken artsen.

Voor het huidige onderzoek gericht op patiënten spreek je met mensen van wie het euthanasieverzoek (voorlopig) is afgewezen door de Levenseindekliniek. Is het moeilijk om hier met mensen over te spreken?

In het begin vond ik dat zeker lastig, maar al snel merkte ik dat de mensen die ik aan de telefoon had meestal gewend zijn om over dit onderwerp te spreken. Ze hebben vaker over hun doodswens gesproken, bijvoorbeeld toen ze hun verzoek indienden. Het blijft moeilijk als mensen heel boos en teleurgesteld zijn omdat hun verzoek is afgewezen. Ik kan ze dan niet verder helpen. Dat is ook niet mijn taak, maar zulke gesprekken kunnen wel zwaar zijn.

Euthanasie is geen licht thema. Waar komt je interesse voor dit onderwerp vandaan?

Ik heb altijd al interesse gehad in de menselijke psyche, psychisch lijden, en ethische vraagstukken. Voorafgaand aan mijn studie Gezondheidswetenschappen heb ik Psychologie gestudeerd. Ik had niet de ambitie om in de GGZ te gaan werken, maar onderzoek op dit gebied blijf ik boeiend vinden. Toen het project voor de Levenseindekliniek zich bij Pallas aandiende heb ik dan ook direct aangegeven dat ik interesse had om het uit te voeren. Daarin speelde overigens ook mee dat ik mij graag bezighoud met kwalitatief onderzoek. Als gezondheidswetenschapper leer je vooral veel over de uitvoer van kwantitatief onderzoek. Persoonlijk vind ik kwalitatief onderzoek vaak interessanter, omdat het meer mogelijkheden biedt tot verdieping. Ik hoop hier gedurende mijn promotietraject nog meer over te leren. Hoe zorg je dat je tijdens een interview tot de kern komt? Hoe vraag je goed door en krijg je de antwoorden waar je echt naar op zoek bent?

Denk je dat euthanasie ooit een minder beladen onderwerp wordt?

Ik heb het idee dat het over het algemeen steeds normaler wordt om over de wensen rondom het levenseinde na te denken en deze met anderen te bespreken. Patiënten lijken ook steeds beter de weg te vinden naar de Levenseindekliniek. Aan de andere kant worden artsen misschien alleen maar terughoudender om aan euthanasieverzoeken mee te werken, mede door bijvoorbeeld de strafrechtelijke onderzoeken die zijn ingesteld naar euthanasiegevallen en die uitvoerig worden besproken in de media. Met mijn onderzoek hoop ik de knelpunten die artsen ervaren bij euthanasieverzoeken in kaart te brengen, en kan ik hopelijk ook bijdragen aan het verder ontwikkelen van de zorg rondom het levenseinde in Nederland.

Op 7 maart jl. heeft Caroline de tussentijdse resultaten van haar onderzoek over afgewezen euthanasieverzoeken bij de Levenseindekliniek gepresenteerd op het ICEL3 congres in Gent.

 

« Terug

Deel dit bericht

Op de hoogte blijven?

Meld u dan aan voor onze nieuwsbrief. We houden u een aantal maal per jaar op de hoogte van recente projecten en ontwikkelingen.

Aanmelden nieuwsbrief ››

Social Media

Blijf op de hoogte door ons te volgen!

Contact

Millennium Tower
Unit 26.18 of 26.17
Weena 690
3012 CN Rotterdam


Door de huidige situatie met het coronavirus zijn we telefonisch slecht bereikbaar. Neem contact op per e-mail.
Telefoon +31 (0)10 447 44 49
E-mail info@pallashrc.com

Scroll naar boven